Jan & Christel in Borneo

Terug thuis

2009-08-22T15:25:00.005+02:00

Na een verkwikkende nachtrust in een hotel nabij de luchthaven van Düsseldorf vertrokken we er rond 08u30 per trein naar Aachen Hbf. Daar stapten we zoals voorzien stipt om 11u23 op de Thalys die ons snel naar Brussel bracht. Een half uurtje later zaten we al op de trein naar Brugge. Da's ook een mooie vakantiebestemming nietwaar ;-).

Ondertussen zijn we weer thuis na een tocht over de halve wereldbol.
Deze blog over onze reis naar Singapore, Maleisisch Borneo en een stukje van het Maleisisch schiereiland hielden we bij om het thuisfront op de hoogte te houden van ons reilen en zeilen in deze prachtige streken. Wie weet kunnen onze verhalen andere reizigers van dienst zijn bij het plannen van hun reis.

Disclaimer
Wat de foto's betreft op de blog het volgende. 99% van de foto's zijn van eigen hand, ze zijn gepost in zeer lage resolutie en ze dragen copyright. Toestemming is vereist voor gebruik!
Foto's van betere kwaliteit kan je zien op mijn fotoblog. Bij de resterende foto's is, indien de maker gekend was, steeds aangegeven waar ze vandaan komen. Het copyright van de fotografen werd niet geschonden voor zover wij konden nagaan. Is er ter goeder trouw toch gebruik gemaakt van een beschermde foto? Gelieve ons te contacteren.

Voor ons is dit bericht het definitieve einde van een meer dan geslaagd avontuur want, op zijn Brugs gezegd, zien miender wére tuus. Point final !

De kers op de taart

2009-08-21T21:18:00.002+02:00

Na een saaie en lange wachttijd op de luchthaven van Dubai konden we eindelijk inchecken voor de 7 uur durende vlucht naar Düsseldorf. Groot was onze verwondering toen we aan de balie kwamen net voor het boarden van de vlucht. We kregen andere zitplaatsen toegewezen in het vliegtuig. Dat vonden we vreemd omdat we reeds maanden geleden onze specifieke zitplaatsen gereserveerd hadden.
Maar onze verwondering sloeg snel om in een grote smile. Het vliegtuig was overboekt en als frequent flyers bij Emirates kregen we een gratis upgrade naar Business Class.

Lekker ruime zetels, een feestelijke maaltijd met Champagne, speciale sokken, ... alles er op en er aan. Zoals we eerder op deze blog schreven was de reis zo opgebouwd dat de kwaliteit van hotels steeds iets beter werd naar het einde toe. Maar met onze clubkamer met skylounge in Singapore en onze vlucht in Business Class vielen we letterlijk met "ons gat in de boter". Het was de spreekwoordelijke kers op de taart voor de prachtige reis die we nu achter de rug hebben.

Epiloog

2009-08-21T06:06:00.002+02:00

Ons hotel in Singapore was zoals eerder gemeld een echte meevaller. Alles er op en eraan, een prima ontbijt in de Skylounge met opnieuw dat prachtige uitzicht op de stad.

In de voormiddag hadden we nog voldoende tijd om 2 interessante plaatsen te bezoeken : Arab Street en het Raffles hotel. Dat hotel is een enorm gebouw in Engels koloniale stijl dat een en al 19de eeuwse grandeur uitademt. Het is wit geschilderd, heeft majestueuze trappen in Italiaans Carraramarmer en wordt gesierd door schitterende binnenplaatsen en tuinen. Je hebt niet veel verbeelding nodig om je hier de sierlijke dames en geüniformeerde heren bij voor te stellen die ooit het mooi weer maakten in Singapore.
Of dat koloniale weer voor iedereen even mooi was valt sterk te betwijfelen. Niet zover van het Raffles Hotel staat de Saint Andrews Cathedral, een volledig witgekalkte kerk in Engelse stijl. Het gebouw bevat opvallend weinig boeiende kunstschatten die je bij zo'n kathedraal zou verwachten. Ons oog viel wel op een klein bordje dat informatie gaf over het bouwjaar. En dat de kerk gebouwd werd door dwangarbeiders die uit Brits India waren overgebracht. Het gaf ons beiden datzelfde wrange gevoel dat we kenden toen we een paar jaar geleden het Vaticaan bezochten. Over hoe ver de uitvoering en de boodschap van mekaar kunnen liggen bij religie.

Amper 20 minuten wandelen van Raffles Hotel ligt Arab Street. Hier in Singapore is dit al voldoende om opnieuw volledig bezweet te zijn. Onze zweetklieren hebben de voorbije weken echt overuren gedraaid.
Bij onze aankomst 3 weken geleden namen we de tijd om Chinatown en Little India te verkennen. Arab Street (eigenlijk is het meer een wijk dan een straat) is een opeenvolging van heel erg mooie huisjes uit de koloniale tijd. Die huisvesten winkeltjes waarbij de klerenmakers en stoffenverkopers het meest opvallen. Die worden door Indiërs uitgebaat want op enkele verkopers van Perzische tapijten na zijn er amper Arabieren te zien in Arab Street. Die stoffen zijn wel onbeschrijflijk mooi, kleurrijk en versierd met goudbrokaat en sierlijk borduurwerk. Er worden hemden, kleedjes, pakken op maat gemaakt voor geen geld. Heel verleidelijk allemaal en je moet wel je hand op je portefeuille houden of je geeft alles uit wat je bij hebt.

Centraal staat de Sultan Moskee, een gebouw dat weggelopen lijkt uit de sprookjes van duizend-en-een-nacht. Gouden koepels en sierlijke minaretten maken het plaatje af. We hebben het punt van verzadiging bereikt wat betreft het bezoek aan gebouwen dus hielden we het bij de buitenkant van de moskee. In de plaats daarvan gingen we even kijken in het Heritage Center dat aan de overkant van de straat ligt. Het geeft een forum aan enkele kunstenaars (keramisten en batik artiesten) die er hun werken exposeren. Mooie dingen voor de mensen.

Na drie weken Maleisische, Indische, Chinese, Japanse, Indonesische en andere pikante spullen krijgen we geen rijst of noedels meer door onze keel. We vonden gelukkig een zaak die zich als Zweeds zijnde profileert en waar we konden genieten van een heerlijke sandwich met gerookte zalm en zowaar een vers slaatje erbij. Zalig was dat.
Geen klachten over het eten hier in Singapore en Maleisië. Integendeel. De rijkdom aan smaken, de weelde aan kruiden en de voor ons onbekende smaken van tropische groenten en vruchten zullen nog lang blijven plakken aan onze smaakpapillen. Maar met België terug in zicht kan je niet geloven hoe we verlangen naar een eenvoudige braadworst of een varkenskotelet.

Dat zien we als een goed teken want het verlangen naar huis betekent voor ons dat onze rondreis geslaagd was, dat we echt vakantie genomen hebben en dat we met volle teugen genoten hebben van dit kleine avontuur.

Maleisië en Singapore zijn, als we het vergelijken met West-Afrika, prima landen om als Westerling te starten met verre reizen. Het is perfect mogelijk om alles zelf te organiseren via het internet. Vluchten, hotels, bussen, … je kunt het vol vertrouwen online reserveren en op je twee oren slapen dat alles prima geregeld is. En heel belangrijk, door deze aanpak konden we hier met zijn tweetjes 3 weken rondreizen voor de prijs van 1 persoon in een georganiseerde trip. Je moet er natuurlijk van houden om zelf te organiseren, maar voor ons is dat al de helft van het plezier.

Algemeen kunnen we stellen dat het veilige landen zijn om in rond te reizen (met uitzondering van Sandakan waar je de stad beter mijdt na zonsondergang), dat de mensen er uitermate vriendelijk zijn en waar je nog zeer veel kunt zien van het authentieke leven als je maar wegblijft van de toeristenvallen.

Vermeldenswaardig is de kwaliteit van eten en drinken. Na een paar dagen begonnen we dan toch ijs te vragen in onze drankjes en begonnen we verse slaatjes en vruchten te eten. We vermoeden dat de voedselveiligheid hier voor een zuiders land hoge normen haalt. Dat is toch wat onze maag en darmen ons de voorbije weken lieten weten. De enige dag dat we wat toerista hadden was na een bezoek aan een 'Italiaans' restaurant in Kota Kinabalu. Het was er echt niet lekker, veel te duur en duidelijk niet goed klaargemaakt. Onze boodschap: ga eten waar de lokale mensen eten. Je krijgt er zeer veel en lekker eten voor een prikje en het is veilig. Je moet er natuurlijk niet de groezelige eetstalletjes uitpikken maar die zijn dan ook zo vies dat je er gewoon niet aan eten denkt. Als je ziet hoe er hier in deze tropische temperaturen met verse vis en kip omgegaan wordt dan stellen we ons toch serieuze vragen of we in Europa op dit punt niet overdrijven. Anderzijds kennen ze in Maleisië ook wel iets van overdrijven. Meer bepaald de gekte rond de Mexicaanse griep jaagt er de prijzen van de mondmaskers tot waanzinnige hoogten.

Het land is duidelijk nog in ontwikkeling maar stelt zich als doel om tegen 2020 een volwaardige industriestaat te zijn. Deze zucht naar ontwikkeling staat soms in contrast met enkele achterlijke gewoonten die vaak in religieuze hoek te vinden zijn. Zo lazen we in de krant de stelling van een moslimgeleerde die zei dat een lichaam veel ontvankelijker is voor de Mexicaanse griep als het zuur is. Die slechte zuurtegraad kwam er enkel als je masturbeert of homoseksuele contacten onderhoudt, normale betrekkingen tussen gehuwde partners vormden geen gevaar.
En vandaag nog lazen we dat een jonge moslimvrouw, moeder van 2, veroordeeld werd tot 6 stokslagen wegens het nuttigen van een biertje in een hotel. Uitvoering van straf volgende week. Het zal de eerste keer zijn sedert de onafhankelijkheid dat een dergelijke middeleeuwse straf uitgevoerd wordt. Ze moet als voorbeeld en waarschuwing dienen voor andere moslims dat ze van de drank moeten afblijven. Dit ruikt naar opkomend fundamentalisme en dat is naar onze mening niet goed. Belangrijk detail. De vrouw eist dat de straf in het openbaar uitgevoerd wordt aangezien ze als voorbeeld moet dienen. Maar noch de islamitische rechtbank, noch de bevoegde minister hebben het lef om daar op in te gaan. Moedige madam, laffe rechters. De krant stelt zich terecht vragen over de verhouding tussen misdrijf en straf en rond de klap voor het imago van een land dat zich als hedendaags wil profileren.

Nu, geen waardeoordeel van onze kant want als we de forums van de Vlaamse kranten lazen om bij te blijven zat het er vol van de roepers die de invoering van lijfstraffen en doodstraf eisten. Aan de berichten in de Maleisische en Singaporese pers te zien heeft dat allemaal weinig effect. Hier bestaat het effectief en het genre misdaden waar je over leest verschilt in niets met wat er bij ons gebeurd.

Update: Ondertussen zijn we veilig en wel aangekomen in de luchthaven van Dubai (Verenigde Arabische Emiraten).

A room with a view

2009-08-19T16:40:00.012+02:00

Onze voormiddag in Malakka spendeerden we aan het bezoeken van het paleis van de Sultan. Althans aan de perfecte replica die men er hier enkele jaren geleden van gebouwd heeft. Een schitterend staaltje schrijnwerkkunst want dit volledig houten gebouw is gemaakt zonder ook maar 1 spijker of schroef. Binnenin maak je op blote voeten kennis met de geschiedenis van de Maleisische sultanaten en het bezoek is echt de moeite waard.
Na een wandeling doorheen de bijhorende tuinen keerden we terug naar ons hotel. Op de terugweg zagen we een klein Japans pantserwagentje staan dat me deed denken aan een stripverhaal. Ik vermoed dat het in "Kuifje en de Blauwe Lotus" voorkomt. Na het uitchecken namen we ons middagmaal op het terras van een bistro naast het hotel. Daar waren we getuige van het vertrek van een lid van de koninklijke familie van Johor Bahru dat blijkbaar de nacht doorgebracht had in ons hotel. 2 dikke Cadillac's en een bijhorende jeep vol gorilla's in pak en met zonnebril, het leek wel een film. Maleisië kent maar liefst 12 koninklijke families die om de 5 jaar het koningschap aan mekaar doorgeven. En wij maar klagen over teveel prinsen en prinsessen in België. Hier kan je er de straat mee leggen.

Stipt op tijd arriveerde de bus die ons naar Singapore zou brengen. Gezien de reistijd van bijna 5 uur (grenscontroles inbegrepen) kozen we voor een betere maatschappij dan degene die ons van Kuala Lumpur naar Malakka bracht. Voor het prijsverschil moest je het echt niet laten. Op de bus stond in dikke letters "VIP service". En dat was het dan ook. De zetels moesten in omvang niets onderdoen voor eersteklaszetels in de grote vliegtuigen. Dat de Indische chauffeur zich ook niet aan de snelheidsbeperkingen hield moesten we er maar bijnemen.

Maar de grootste verrassing moest nog komen.
Een week geleden boekten we een nieuw hotel in Singapore voor onze allerlaatste nacht. Het hotelletje in het Red Light District was heel leuk om de reis mee te starten maar na 3 weken rondreizen wilden we wel iets beters. We vonden een aanbieding op het internet in het Peninsular Excelsior Hotel. De foto's zagen er goed uit en er was ontbijt + gratis internet in de zeer schappelijke prijs inbegrepen. Toen we ons aanboden aan de receptie om in te checken zei het meisje dat we daar niet moesten zijn want we waren VIP gasten. Met een verraste blik zetten we ons neer in de zetels van de lobby waar we op iemand moesten wachten. Die iemand was een sympathieke dame die ons meenam naar de Skylounge op de 22ste verdieping. We zaten nog niet neer en er stond al een dame naast ons om een gratis cocktail aan te bieden.
Bleek dat de aanbieding die we reserveerden er eentje voor een clubkamer was. Met allerlei extra's, veel tralala en toegang tot de skylounge die een fenomenaal uitzicht biedt op deze wereldstad. Hetzelfde uitzicht hebben we vanuit onze kamer en eveneens morgenochtend bij het ontbijt. Een dikke meevaller voor onze laatste nacht die ons all-in 70 euro zal kosten.

Morgen spenderen we onze laatste uren aan wat bezoekjes aan de stad want 's avonds moeten we rond 21u00 in Changi Airport zijn. Onze vlucht naar Dubai vertrekt er om 00u30 waar we, na een tussenlanding in Sri Lanka, rond 05u40 (Dubai tijd) aankomen.

En we rijden met de bus ...

2009-08-19T02:32:00.003+02:00

Woensdag busdag.
Voor onze laatste verplaatsing over Maleisisch grondgebied kozen we een bus van de firma Konsortium Express & Tours. Die pikt ons rond 14u30 op aan ons hotel en brengt ons rechtstreeks naar Singapore. Vermoedelijk met een stop aan de immigratiediensten van beide landen. Het belooft een betere bus te worden dan die van gisteren. Maar eerst zien en dan geloven.

Voor de rest houden we het rustig. Nog een ochtendwandeling in Malakka en vanavond zoeken we ons een leuk restaurantje in Singapore om te herdenken dat wij vandaag 21 jaar geleden in den echt verbonden werden. Bloemen noch kransen ;-)

Weg met den poserenden toerist !!

2009-08-18T13:07:00.012+02:00

Gisteren sloten we onze blog af met de melding dat er een tropisch onweer losgebarsten was boven Kuala Lumpur. Dat heeft maar liefst anderhalf uur geduurd. Flits, boem, KNAL. Als een gedicht van Van Ostaijen weerkaatste het lawaai van de donder duizendvoudig tussen de wolkenkrabbers van de stad. 't Was de moeite.
We waren van plan om 's avonds Little India te bezoeken maar in dergelijke weersomstandigheden was dat onbegonnen werk. We kozen dan maar voor een lekker diner in het Japans restaurant van ons hotel. En dat was overheerlijk.

Vandaag was het rammelkarrendag. Het begon al bij de taxi die ons naar het Puduraya busstation bracht voor onze reis naar Malakka. Alles rammelde aan die wagen en tijdens de rit slaagde hij er zelfs in om het taxibordje van op het autodak te verliezen. No problem sir, very cheap ;-)

Het Puduraya busstation is de hel op aarde voor reizigers. Wel 72 autocars staan er ondergronds te draaien terwijl ze hun passagiers inladen. Combineer dit met de hitte en een totaal gebrek aan verluchting en dan begrijp je waarom de meeste reizigers pas de laatste minuten arriveren en niet het half uur op voorhand wat je geadviseerd wordt. Weer iets bijgeleerd.

De autocars van Transnasional zijn allemaal nieuw en luxueus behalve eentje, de bus naar Malakka. Zowat alles binnen de bus was hersteld met dikke zwarte composietlijm en de zetels hadden hun beste tijd al lang gehad. Onze chauffeur had duidelijk een Schumachercomplex want hij scheurde letterlijk over de snelweg. Allerlei bieptoontjes lieten vermoeden dat ook de elektronica aan boord niet meer van de nieuwste was. Gelukkig hebben we al straffere dingen meegemaakt in Afrika want anders lieten we die bus onmiddellijk stoppen.

Na een rit van twee uur kwamen we dan toch heelhuids aan bij het centraal station van Malakka. Voor een keer moesten wij niet onderhandelen met de taxichauffeurs, ze deden het onder mekaar. De winnaar, chauffeur van een aftandse Mercedes, bracht ons met de nodige stijl (maar opnieuw al rammelend) naar ons hotel voor 1 nacht. Dat ligt vlakbij het historische centrum van de stad.

Malakka heeft een lange geschiedenis als haven en als handelsstad. Het was achtereenvolgens in handen van de sultans, de Portugezen, de Nederlandse VOC, de Britten, de Japanners tijdens WO II, opnieuw de Britten en dit tot bij de onafhankelijkheid van Maleisië eind jaren 50.

Vooral de Nederlanders hebben er mooie gebouwen nagelaten die nu ingericht zijn als museum dat zeker een bezoekje waard is. Overal in het historische gedeelte wordt je aangeklampt door vaak hoogbejaarde riskja drivers die je proberen in hun overdadig met bloemen versierde fietstaxi's te lokken. Tot vervelens toe trouwens want na een tijdje antwoord je met een grote smile terwijl je in het platste West-Vlaams “ Stop die riksja waar de zon nooit schijnt vent” tussen je tanden murmelt.

En dan komen we bij den poserenden toerist. Naast de onvermijdelijke Nederlanders – het kan toch niet anders dan dat hun land gewoon leegstaat tijdens de zomervakantie – wordt Malakka overspoeld door horden Chinese, Japanse, Koreaanse en andere Aziatische toeristen. Die hebben maar een doel voor ogen: poseren, poseren en nog eens poseren. Het is hier zo erg dat je gewoon de kans niet krijgt om zelf een foto van de monumenten te maken zonder half Tokyo erbij.

Bij deze lanceren wij de club “ Weg met den poserenden toerist “. Het doel is duidelijk en wat ons betreft heiligt het ook de middelen. Malakka is vanuit historisch oogpunt zeer de moeite waard om te bezoeken, de stad is vorig jaar terecht erkend als werelderfgoed. Maar het toeristische circus er rond is er echt teveel aan. Gelukkig kan je er snel aan ontsnappen in de prachtige parken rond Malakka Heuvel met eeuwenoude bomen wier stammen weelderig begroeid zijn met varens en orchideeën allerhande en in wiens takken de mooie Zwartkop Buul-buuls zitten te spelen.

Rond 19u00 zagen we vanuit onze kamer in het statige Equatorial Hotel de zon ondergaan boven de Straat van Malakka, 's werelds drukst bevaren waterweg. Dit onder begeleiding van wel 4 imams die tegen mekaar opzongen om de gelovigen aan te zetten tot het aanheffen van het avondgebed.
We blijven hier 1 nacht, morgen na de middag reizen we verder naar Singapore.

Op weg naar Malakka

2009-08-18T01:36:00.004+02:00

Dinsdag busdag.
Vandaag testen we de Maleisische lange-afstandsverbindingen bij uitstek: de autocars. Via de snelweg brengt de maatschappij Transnasional ons naar Malakka, de stad waar indertijd het koloniale avontuur in Maleisië begonnen is. Het is onze laatste bestemming in dit prachtige land alvorens we teruggaan naar Singapore, de stadsstaat waar onze trip 3 weken geleden gestart is.

We vertrekken rond 11u00 in Kuala Lumpur en komen rond 13u00 aan op onze bestemming.
Met de bus is het altijd een beetje reizen.

Fake street, city views en toch wat natuur

2009-08-17T10:22:00.017+02:00

We hebben maar 1 volle dag om Kuala Lumpur te verkennen en dat doen we dan ook intensief. Je geraakt hier zowat overal met het openbaar vervoer dat bestaat uit een monorail, een metro, een sneltrein en natuurlijk de bussen die steeds begeleid worden door een jongeman die luidkeels passagiers probeert te ronselen.

Morgen reizen we verder naar Malakka en dat gaat per tourbus. Om een ticket te bemachtigen moet je in het Pudraya busstation zijn. Probeer je een lawaaierig gebouw voor te stellen vol winkeltjes, stalletjes, eetkraampjes en schreeuwende ronselaars die je proberen te overtuigen om met hun bus mee te reizen. En een kleine 1000 mensen die vertrekken of aankomen. Na wat zoekwerk vonden we het loket van Transnasional. Die brengen ons morgen op twee uur tijd 144 Km verder in Maleisië voor de ronde prijs van 24 Ringgit voor 2 personen (ongeveer 5 euro). De reis verloopt via de snelweg die Kuala Lumpur verbindt met Singapore.

Het Pudraya busstation ligt vlak naast Chinatown. Zoals overal in Maleisië is dit een bonte mengeling van winkels en kraampjes in warme en ook protserige kleuren. Centraal loopt de Jalan Petaling, een overdekte winkelstraat vol kraampjes met textiel, handtassen en uurwerken. Na nader toezicht hebben we de straat herdoopt in "Fake street of Namaakstraat". Alle producten pronken met dure namen zoals Breitling, Gucci, Dior of Chanel. Je hoeft echt geen specialist te zijn om vast te stellen dat dit allemaal namaakspullen zijn. En toch zie je veel Westerse toeristen die zich laten verleiden om die dingen te kopen. Dat ze daarmee een fikse boete riskeren bij terugkeer in Europa lijkt hen niet te deren. En dat voor een prul dat vermoedelijk in de een of andere louche Chinese fabriek gemaakt werd door sukkelaars die er hard moeten werken voor een aalmoes en vooral met minderwaardige materialen.

In een zijstraatje vonden wij 2 Chinese winkels waar wel boeiende dingen verkocht werden. We tikten een mooie kalligrafie set op de kop en Christel vond er een Chinees beiteltje en een speciale houten klem om steentjes en keien in te verankeren tijdens het letterkappen. We stapten nog even de lokale Chinese tempel binnen vol kitscherige draken, vloekende kleuren en dampende wierookspiralen. Het moet wel gezegd worden, je bent steeds welkom in die tempels.

De luchtbrug tussen de Petronas Twin Towers is gesloten op maandag dus reden we met een taxi naar de iets verder gelegen Menara Tower. We reden onder andere door de Jalan Yap Ah-Loy, genoemd naar de stichter van Kuala Lumpur (de naam betekent zoveel als modderbaai). De Indische chauffeur wist ons te vertellen dat dit de enige eer was die de stichter van de stad te beurt gevallen was. Reden? Het was een Chinees en geen moslim. Hier in de hoofdstad merk je toch meer dat de macht in dit land in handen is van de Islamitische sultans en dat de andere bevolkingsgroepen een trapje lager staan op de maatschappelijke ladder.

De Menara toren is 421 meter hoog en is daarmee niet zoveel kleiner dan de Petronas Twin Towers. Je wordt er met een supersnelle lift naar het observatiedek gebracht op 276 meter boven de grond. Dat levert een spectaculair zicht op deze megastad waar je de hele wereld tegenkomt. Bij het ontbijt zit je tussen Aziaten, Afrikanen, Westerlingen en Arabische oliesjeiks die vergezeld worden door vrouwen in zwarte burka's. Als je ziet hoe die vrouwen hun toastje met confituur moeten opeten onder een zwart lapje stof dan stel je toch wel wat vragen over deze extreme kleding. Maar je kan je evenveel vragen stellen over de bleke volslanke Westerlingen wiens Michelinbandjes ongegeneerd uit veel te kleine t-shirts vallen boven het ontbijtbuffet.

In het toegangsticket voor de Menara Tower zit ook een gratis ponyrit, een "spannende" rit in de F1 simulator en een bezoekje aan de zoo die zich aan de voet van de toren bevindt. Pony's en F1 lieten we voor wat ze zijn en we staken even onze neus binnen in de zogenoemde zoo. Opnieuw een collectie vogels, reptielen en amfibieën, aangevuld met enkele aapjes. Opnieuw super verzorgd maar véél te kleine kooien en terrariums.

Tussen al dat toeristisch geweld vonden we bijna bij toeval de toegang tot het Bukit Nanas natuurreservaat. Geloof het of niet maar aan de voet van deze enorme communicatietoren ligt ongeveer 12 hectaren oorspronkelijk regenwoud dat al sedert 1906 beschermd wordt tegen de bouwwoede die de omliggende stad tekent. Er zijn enkele verzorgde wandelroutes doorheen het bos vol meranti en merbaubomen. Het kent een opmerkelijke soortenrijkdom en wij liepen enkele aapjes tegen het lijf. Zonder kooitjes.

Een stad verkennen in deze vochtige tropen is fysiek zeer vermoeiend. We pauzeerden even aan het zwembad van ons hotel en trekken vanavond opnieuw de stad in. En blijkbaar deden we er goed aan om even terug te keren want terwijl ik dit schrijf barst er hier een zwaar tropisch onweer uit boven de stad. Zou de bliksem op de Petronas Twin Towers vallen?

Ik wil de grootste hebben

2009-08-16T14:28:00.012+02:00

We hadden in de namiddag en vooravond mooi de tijd om de Petronas Twin Towers te bezoeken. Ze staan op amper 5 minuten wandelen van ons hotel. En we moeten het toegeven, het zijn indrukwekkende torens. Ook binnenin getuigen ze van smaak. Strakke islamitische lijnen worden afgewisseld met cirkels en spiralen.
In het middengebouw is er een mega shoppingcenter gevestigd. Vooral de duurdere merken hebben er hun stekje. En je kunt er op de koppen lopen.

Via een onderaardse wandelweg kom je bij het KLCC Aquarium terecht dat we en passant ook bezocht hebben. Handig weetje: men accepteert er de Vlaamse Lerarenkaart wat Christel een vermindering op de toegangsprijs opleverde van 10 ringgit. (normale toegangsprijs 38 ringgit).
Ook hier wil men blijkbaar tonen dat men de grootste heeft. Een aquarium waar het Blankenbergse Sea Life Center vele malen in past. Er loopt zelfs een transportband doorheen de tunnels om de lange wandeling wat draaglijker te maken.
Natuurlijk zijn deze zeedieren veel mooier om zien in hun natuurlijke omgeving. Maar als je in Kuala Lumpur bent dan is een bezoekje aan dit aquarium een must.
Enig minpuntje: de expositie start met een overzicht van amfibieën, reptielen, spinnen en insecten uit Maleisië. Die dieren zitten echt in véél te kleine kooien en terraria. Weliswaar net tot in de puntjes, maar toch staat dit in schril contrast met de omvang van het zeewateraquarium dat ongetwijfeld miljoenen liters water moet bevatten.
Als kers op de taart was het donker geworden toen we opnieuw buitenkwamen. Zo kregen we de torens ook eens by night te zien.

Zwemmen onder de Petronas Twin Towers

2009-08-16T10:38:00.004+02:00

Malaysia Airlines heeft ons opnieuw niet in de steek gelaten. Stipt op tijd vetrokken van op de mini-luchthaven van Sandakan en 2uur en 45 minuten later stonden we op de tarmac van de supermoderne luchthaven van Kuala Lumpur. Het eerste gedeelte van de vlucht was zeer rustig. We zagen zelfs de eilanden voor de kust van Kota Kinabalu waar we eerder gesnorkeld hebben.

Het weer boven Kuala Lumpur is nogal onweerachtig voor het moment en dat hebben we gevoeld tijdens de landing. Iedere wolk die we binnenvlogen tijdens de afdaling zorgde voor een stevige turbulentie. Ambiance verzekerd.

Na aankomst stapten we in de KL Express, een hoge snelheidstrein die je op amper 23 minuten naar het centraal station van deze wereldstad brengt. Daar namen we de monorail die ons naar het Ampang Park bracht, vlakbij ons hotel.
We verblijven de komende 2 dagen bijna letterlijk onder de 452 meter hoge Petronas Twin Towers, de meest opvallende gebouwen in Kuala Lumpur en momenteel de vierde hoogste torens ter wereld. Vanuit onze kamer stappen we via een terrasje naar het zwembad dat ons, na een goeie douche, wat verkoeling zal brengen in dit vochtige en bloedhete klimaat. De foto toont het zicht dat we hebben van op ons terras. We kijken zijdelings op de torens en zien er daarom maar eentje. Voor de leken: de Petronas Tower is de middelste.

Kuala Lumpur here we come!

2009-08-15T18:02:00.001+02:00

Zondag vliegdag. De laatste binnenlandse vlucht met Malaysia Airlines van onze rondreis brengt ons 1.800 Km naar het westen. Meer bepaald naar de hoofdstad Kuala Lumpur. Daar blijven we 2 nachten alvorens de terugreis naar Singapore aan te vatten. En die laatste etappe doen we over land met 1 tussenstop in Malakka, de oude koloniale stad. We stijgen op rond 11u35 (5u35 in België) en de landing is voorzien rond 14u30 lokale tijd.

Bye bye Borneo, Kuala Lumpur here we come!

Een hotel vol Aussies

2009-08-15T08:16:00.014+02:00

In en rond Sandakan speelde zich een van de tragische verhalen af van de Tweede Wereldoorlog. Na de val van Singapore verscheepten de Japanners zo'n 2700 Australische en Britse soldaten naar Sandakan. Daar moesten zij met niets meer dan hun blote handen een militair vliegveld aanleggen. In de beginperiode werden ze relatief goed behandeld. Dat veranderde toen de Japanners ontdekten dat de krijgsgevangenen over een zelfgebouwde radio beschikten en dat ze contacten hadden met het lokale verzet.
De Japanse geheime politie (Kempei-tai) sloeg meedogenloos toe en na hun acties bleven er nog 2.434 gevangenen over voor wie het regime zeer hard en strikt werd. Over hoe zij behandeld werden lees en hoor je hier veel getuigenissen die je enkel kunnen doen walgen. Ook Maleisische, Chinese en Indonesische burgers, vrouwen en kinderen incluis, werden als slaven ingezet door de Japanners.

Toen in 1945 de oorlog in het nadeel van Japan begon uit te draaien beslisten ze om de uitgemergelde gevangenen te verplaatsen naar Ranau, een dorpje op de flanken van Mount Kinabalu. Dit gebeurde te voet in wat nu bekend staat als de 3 dodenmarsen van Sandakan. Wie te zwak was om er aan te beginnen werd geliquideerd, van de anderen stierf de helft onderweg en de andere helft na aankomst. Amper 6 Australische soldaten konden ontkomen in de jungle en overleefden de hel dankzij hulp van lokale bewoners.

Meer info over de dodenmarsen op http://www.sandakan-deathmarch.com/

Vandaag werd dit herdacht met een plechtigheid aan het Sandakan Memorial. Dat was te merken aan de aanwezigheid van Australische militairen en burgers van het vaderlandslievende type. Een best sympathieke maar nogal praatzieke Australiër bood ons aan om mee te gaan naar de plechtigheid met de bus van het gezelschap. Toen we echter zagen dat het hele gebeuren al rond 7u 's ochtends startte en amper 40 minuten zou duren (waarvan 38 minuten toespraken) hebben we maar beslist om niet mee te gaan.

Vandaag hebben we Sandakan city verkend. Het is een groezelige haven en industriestad die nogal onveilig aanvoelt. De stad is een belangrijk handelscentrum, vooral voor de handel in tropisch hout dat via de Kinabatangan River (Sungai Kinabatangan) aangevoerd wordt uit het binnenland. De rivier is 560 kilometer lang en is daarmee de tweede grootse van Borneo.
Sandakan is ook een trekpleister voor Filipijnse en Indonesische migranten die in paalwoningen rond de stad verblijven in de hoop er een beter leven te kunnen opbouwen. Van dat betere leven is vooralsnog weinig te merken. De armoede is zelfs zichtbaar in de materialen waarmee de kleine moskeeën gebouwd worden. De wanden zijn van golfplaten gemaakt en de kleine koepels van blik. De migranten worden ook hier als goedkope werkkrachten ingezet in de industrie en de bouwnijverheid. We zagen enkelen van hen met niets meer dan een lijn en een haak vissen in het zwaar naar petroleum riekende water van de haven.Vermoedelijk een wereld van verschil met de Maleisische hoofdstad Kuala Lumpur waar we morgenochtend in 1 ruk naar toe vliegen.

Dit betekent dat we nog 1 nacht doorbrengen op Borneo. Het einde van een verblijf dat ons heeft laten proeven en genieten van de natuurpracht en de boeiende culturen op dit derde grootste eiland ter wereld. Maar dat ons ook geconfronteerd heeft met de bedreigingen voor al dat schoons. Met op kop de niet aflatende kap en verbranding van het tropische regenwoud om het te vervangen door groene woestijnen vol palmolieplantages. Als we het woord biodiesel zullen horen in de toekomst, dan zal dat niet meer kunnen zonder te denken aan de Orang Utans, de dwergolifanten en de Sumatraanse neushorens wiens voortbestaan ernstig bedreigd wordt. En dan zeggen we nog niets over de nog vele onbekende planten en dieren die verdwijnen voor ontdekt kan worden welke eventuele meerwaarde ze kunnen hebben voor de mensheid.
Wie zijn wij echter om te gaan oordelen of veroordelen. Om hier te geraken en dit alles te zien is menig liter vliegtuigbrandstof verstookt. En voor de inwoners van Borneo zijn de plantages vaak het enige wat hen scheidt van een leven in extreme armoede.

Onze reis zit er echter nog niet op. Nu wacht ons het Maleisische schiereiland.

Over camouflage gesproken

2009-08-14T11:37:00.005+02:00

Borneo kent een onwaarschijnlijke verscheidenheid aan insecten waarvan er velen weinig of niet gedocumenteerd zijn. Op een witte muur vond ik dit exemplaar. Een insect dat zich camoufleert als een groen blaadje met nerven en al om aan het oog van zijn mogelijke vijanden te ontsnappen. Wat het is, een wandelend blad of een soort struiksprinkhaan, zal studiewerk zijn voor thuis.

Verre verwanten in Sepilok

2009-08-14T08:42:00.013+02:00

Een twintigtal kilometer buiten Sandakan ligt Sepilok, een van de rehabilitatiecentra voor Orang Utans. Deze centra vangen vooral weesjes op die hun moeder verloren. Die moeder verliezen ze niet zomaar. Een vrouwtje Orang Utan (dit betekent letterlijk "Persoon uit het Woud") zal nooit of te nimmer haar baby alleen laten, tenzij ze zelf gedood wordt. Dat doden is iets wat te maken heeft met het steeds verder vernielen van het regenwoud op Borneo om land vrij te maken voor palmolieplantages. Ik had het al eerder over de perverse effecten van onze vraag naar biodiesel. Het vernietigen van de habitat is de voornaamste oorzaak van het dreigende uitsterven van deze tweede grootste apensoort op aarde. Orang Utans komen enkel voor op Borneo en op het Indonesische eiland Sumatra. Op Borneo leven er nog amper 20.000 in het wild, op Sumatra zijn ze zeer zwaar bedreigd.

De weesjes in Sepilok komen vaak uit het diepe binnenland van Borneo. Daar worden ze uit onwetendheid als huisdier gehouden door dorpelingen. Regeringsprogramma's zorgen er echter voor dat er steeds meer melding van gemaakt wordt als er ergens een Orang Utan in gevangenschap gehouden wordt. De kleintjes worden dan opgehaald en starten een rehabilitatieprogramma dat tussen de 5 à 10 jaar duurt alvorens ze klaar zijn om zelfstandig in het wild te leven. Sommigen wennen nooit meer en blijven de rest van hun leven rond Sepilok wonen.

De Orang Utans worden vanaf hun vierde jaar weer losgelaten in het regenwoud rond het centrum. De eerste jaren wordt er wel 2 keer per dag eten gelegd op enkele voederplatforms. Als je het centrum bezoekt is zo'n voederplatform het enige wat je te zien krijgt. De 'nursery' is verboden terrein voor het grote publiek. Iets wat zeer goed te begrijpen valt als je het gedrag ziet van de kuddes toeristen die hier via veel te dure dagtrips gelost worden.

Zelf hadden we er iets meer van verwacht. Daarom enkele tips voor reizigers die van plan zijn om Sepilok zelfstandig te bezoeken:

1. Laat je niet verleiden tot het boeken van een georganiseerde trip naar Sepilok. De prijzen draaien rond de 270 Ringgit per persoon all in. Je krijgt er wel een gids voor maar het park bestaat enkel uit een houten looppad door de jungle tot aan de voederplaats en terug. Veel kan die mens je niet vertellen voor je geld.

2. Je kunt een lokale bus nemen (bus n° 14) vanuit Sandakan voor geen geld (3 ringgit pp), dan doe je wel lang over de rit en we ondervonden aan den lijve dat de dienstregeling niet je dat is.

3. Een taxi is zeer handig, vergeet niet om over de prijs te onderhandelen met de chauffeur. Wij betaalden voor de heenrit 40 ringgit en voor de terugrit 30 ringgit.

4. De voedertijden zijn rond 10u en rond 15u. Probeer een half uur vroeger aanwezig te zijn om een goede plaats te bemachtigen voor de kuddes ( lawaaierige!!) toeristen er aan komen. Zijn mensen nu te dom om te begrijpen dat ze hier niet in een zoo lopen maar in een vrije omgeving met dieren die terug wild moeten worden? Die toeristen worden allemaal op een kijkplatform gezet links van de voederplaats. Doe dat niet en blijf rechts staan. Véél rustiger en met een beter zicht op het gebeuren.

5. Neem een reserve t-shirt of hemd mee want het is bloedheet en vochtig. Dit betekent dat je zelfs zonder enige inspanning binnen de 10 minuten kletsnat bent van het zweet.

6. Om een beetje foto's te maken heb je een stevige telelens nodig. Ik gebruikte voor de bovenstaande plaatjes een 400mm lens en dat was niets teveel.

De aanblik van de jonge apen was wel vertederend. En de rangers hadden het vooral druk met het wegjagen van de Makaken die een graantje kwamen meepikken van het voedsel op het platform. Wat ook meegenomen is, is de pracht van het regenwoud. Zo'n weelde aan planten die zeer herkenbaar zijn. Want wij houden ze als kamerplanten. De gekende vingerplanten, ficussen, Dieffenbachia's, ... Ze groeien hier als onkruid op en onder de metershoge bomen. En ook hier zagen we vlinders in de mooiste kleuren.

Conclusie: als je in de buurt bent is het bezoeken van Sepilok een must. Trek er wel niet meer dan een halve dag voor uit en organiseer je uitstap zelf. Het kostte ons 70 ringgit per persoon(taxi + toegangsticket + kleine bijdrage voor een fotografeervergunning). Da's maar liefst 200 ringgit minder dan wat de touroperators je aanrekenen. Als je het met de bus doet ben je amper 47 ringgit per persoon kwijt.
Wij bekijken het positief. Via onze toegangstickets hebben we een beetje bijgedragen aan het werk van de mensen in Sepilok en aan het instandhouden van deze prachtige mensapen. Wie verder wil gaan kan zelfs een aapje adopteren via http://www.orangutan-appeal.org.uk/.

Een lekker luie verjaardag

2009-08-13T09:46:00.009+02:00

We hebben al wat afgereisd en rondgestapt de voorbije weken. En vandaag is Christel jarig. Dus besloten we om er een lekker luie dag van te maken aan het zalige zwembad van ons hotel.
Zelfs hier word je met de natuur van Borneo geconfronteerd: eekhoorntjes en wilde orchideeën in de palmbomen, reuzegrote vlinders op de bloemen en varanen in de "tuin" van het hotel. Die tuin is niets minder dan het regenwoud.

Dit was het voor vandaag. Wij genieten verder.
Borneo out.

Goed aangekomen in Sandakan

2009-08-12T16:23:00.004+02:00

Een rustige vlucht van amper 50 minuten. Meer hadden we niet nodig om van Kota Kinabalu in Sandakan te geraken. Een klein ogenblik turbulentie toen we over de bergen vlogen was het enige ongemak. Voor zover je dit een ongemak kunt noemen. Leuke kisten die Fokkers. Door het geluid van de propellers waan je je even in een grote bommenwerper uit de oorlogsfilms rond WO II. Dixit Christel.

Een geschifte Chinese taxichauffeur bracht ons naar het Sabah Hotel waar we tot zondag verblijven. Die mens kon maar 3 dingen zeggen: " You Orang Oetan, hi hi", "You England?" en "Me China". En wat we ook zeiden, het antwoord bleef "Me China, hi hi."

We zijn onze reis zéér budget begonnen met het kleine hotelletje in Singapore. En in mijn voorbereiding heb ik er voor gezorgd dat de kwaliteit van de hotels steeds iets beter wordt. Niet dat de rest niet ok was. Maar het Sabah hotel biedt luxe voor een ongelooflijk lage prijs. Amper 35 euro per nacht voor 2 personen, inclusief ontbijtbuffet, airco op de kamer, gratis draadloos internet, toegang tot het prachtige buitenzwembad, enzovoort, enzovoort. We verblijven in de Borneo vleugel, een 40-tal ruime kamers rond een binnentuin met palmbomen en exotische planten. Morgen is Christel jarig, dus het mocht wel ietsje meer zijn.

Na onze vlucht gingen we in een van de hotelrestaurants een buffet proeven, à volonté Chinese, Maleisische en enkele Europese bereidingen voor de ronde som van 7 euro per persoon. Met dessertbuffet erbij.

Eigen foto's heb ik nog niet, het is hier al pikkedonker natuurlijk.
Maar de geïnteresseerden kunnen de website van het hotel eens bezoeken: http://www.sabahhotel.com.my/. Je weet nooit dat je zin krijgt om hier even langs te lopen ;-)

Woensdag vliegdag

2009-08-12T12:18:00.004+02:00

We bevinden ons nu in de luchthaven van Kota Kinabalu. Tijdens de vlotte incheck vernamen we dat ons vluchtnummer veranderd is. Wegens het kleine aantal passagiers dat op dit uur (vertrek 19u50) de korte vlucht naar Sandakan maakt vliegen we met een ander vliegtuigtype. Niet de geplande 737-400 maar een Fokker 50. Zelf maakte ik binnen Europa al meerdere vluchten met dit soort vliegtuig. Maar voor Christel wordt het een eerste ervaring in een kleiner vliegtuig. Niet met straalmotoren maar met turbo props (propellers)en maximaal 50 passagiers aan boord. Hiermee maken we het einde van een tijdperk mee want Malaysia Airlines is volop bezig om de Fokkers uit dienst te nemen en te vervangen door ATR 72's. We komen vermoedelijk rond 21u00 aan in de luchthaven van Sandakan, helemaal in het Oosten van Borneo.

Foto credits: http://media.photobucket.com/image/mas%20fokker%2050/daikong/MASWings_Fokker_50.jpg

Another day in paradise

2009-08-11T15:26:00.015+02:00

Het was vandaag onze laatste volle dag in Kota Kinabalu want morgenavond vliegen we naar onze laatste én verste bestemming op Borneo: Sandakan gelegen aan de Sulu zee en vlakbij de Filipijnen. Terwijl ik dit schrijf (het is hier ondertussen al 21u30)plenst buiten de allereerste tropische regenbui sinds onze aankomst in Zuid-Oost Azië in alle hevigheid neer. Met licht en klankspel erbij. We hebben weer geluk want we zijn net terug gewandeld van ons avondmaal in een plaatselijk Chinees restaurant. Weer zo'n eetgelegenheid waar je je ogen uitkijkt als je de menukaart leest. Zeekomkommers, harige zeeslakken, haaienvinnen, tropische vissen en kreeften en kreeftjes in alle vormen, maten en kleuren. Bij het binnenkomen passeer je langs een enorme wand waar zeer grote aquariums 4 hoog gestapeld staan. Al die lekkere en ook vieze zeebeesten worden hier levend aangeboden. Wie dat wil kiest er eentje uit en betaalt per kilogram. Voor iedere keuze die je maakt biedt het restaurant tot 10 bereidingswijzen aan. Het zicht op die aquariums had iets indrukwekkends maar tezelfdertijd ook iets triestigs. Net de dodenrij in een Amerikaanse gevangenis waar levende wezens op hun executie zaten te wachten. Als ik denk aan datgene waar Gaia zich bij ons soms druk over zit te maken ...

Wij hebben het bij een eerder traditionele Chinese maaltijd gehouden met noedels, beetgaar gekookte groenten waarvan eentje zeer exotisch, zoetzure kip en haaienvinnensoep met een soort Sint-Jacobsvruchten. Ik weet het, het haaienbestand lijdt ernstig onder de visserij. Maar voor 1 keer heb ik mijn ogen gesloten om het echte ding eens te proeven. Moge het mij vergeven worden.

Voor de rest was het opnieuw een dag in het paradijs. Kort voor de middag stapten we aan boord van de jetty die ons aan de gekende hoge snelheid naar de eilanden bracht. We kozen deze keer voor het eiland Mamukan. En dat was een goeie keuze want op het warmste van de dag konden we er een mooie wandeling door het prachtige regenwoud maken. Dit onder de begeleiding van talloze hagedissen, opnieuw een grote varaan en zwart witte vlinders (vermoedelijk de Smaller Wood Nymph -Ideopsis Gaura) met een spanwijdte van minstens 10 cm die door het woud zweefden. Zelfs onder het bladerdak was het bloedheet en binnen de 15 minuten waren we weer kletsnat van het zweet.

Na het middagmaal op het strand doken we de zee in voor een verkenningstocht met snorkel en duikbril. Wat we te zien kregen was vele malen indrukwekkender dan maandag op het eiland Mamutik. Koralen met een omtrek van 2 meter, fel okergekleurde zakpijpen, poetsvisjes die grotere vissen ontdeden van hun parasieten, anemoonvissen die schijnaanvallen uitvoerden als we wat te dicht bij hun anemoon kwamen, en voor de rest tientallen soorten vissen die mekaar de loef afstaken met hun kleurenpracht.
Het water was zeer helder vandaag, zo helder dat ik vanop de steiger foto's kon maken van enkele vissen.
Tja, er bestaan slechtere manieren om een doordeweekse dinsdag door te brengen.
Rond de klok van vijven werden we opgepikt door een jetty met 2 cowboys van dienst aan het stuurwiel. De 2 motoren van 100 Pk loeiden toen ze de gashendel in 1 ruk opengooiden. Met wat rukjes aan het stuurwiel deden ze het water opspatten in een vrij geslaagde poging om de dames aan boord lichtjes te laten gillen. "Shower, shower", riep er eentje de hele tijd. "Yes, very nice." Ik deelde hun mening dat het very nice was. Want de terugreis liep langs de stranden en rotsen van het grootste eiland Pulau Gaya dat helemaal bedekt is met onaangeroerd regenwoud.

Eten op de Filipino markt

2009-08-10T16:04:00.006+02:00

Eten vinden is in Maleisië nooit een probleem. De klok rond vind je allerhande restaurantjes en eetstalletjes die vaak de meest exotische zaken aanbieden. Vanavond kozen we voor de Filipino markt. Overdag niets meer dan een bloedhete betonnen vlakte bij de vissershaven, 's avonds een bonte mengeling van mensen, vis, groenten en natuurlijk allerlei kruiden. Die kruiden en specerijen (peper, nootmuskaat, kaneel, koriander, citroengras, diverse soorten gember, kruidnagel, ...) komen hier letterlijk vers van de boom of uit de grond.
De hele markt ruikt naar een mengeling van al dat lekkers dat men er aanbiedt. Bij de Filipijnen eten is simpel. De vis, kreeften, inktvis en andere zeevruchten worden er geroosterd gepresenteerd. Je kiest wat je wil, onderhandelt wat over de prijs, en eenmaal gekozen word je bestelling nog even op het houtskoolvuur gelegd.

Supervers allemaal en dat voor een, naar onze normen, spotprijs.
Je krijgt er het onvermijdelijke bord rijst bij, pikante pepersaus voor de liefhebbers, limoentjes niet groter dan een knikker, zeewier dat op kaviaar lijkt en een portie zoutkristallen. En dan maar smikkelen en smullen met je handen.

Religie, cultuur en natuur

2009-08-10T13:08:00.013+02:00

Wij reizen om te leren. En vaak doe je er goed aan om even buiten de toeristendans te springen. Zowat iedere toerist die hier rondloopt in Kota Kinabalu straalt uit dat hij/zij perse de Mount Kinabalu moet beklimmen. Ons niet gelaten maar in Bako hebben we al ons deel van het klimwerk geleverd.
Neen, geen toeristendinges voor ons vandaag. We zijn in de dingen des levens van Borneo gedoken.
We gebruikten enkel de lokale bussen voor onze verplaatsingen en dat alleen al is een avontuur. Kleine krakkemikkige busjes brengen je voor 1 ringgit per persoon (= 20 eurocent) naar je bestemming. Pure reggae. Een jonge chauffeur en een nog veel jongere conducteur (geen uniformen, enkel jeans, een t-shirt en gymschoenen) laten de bus swingen op de laatste Maleisische hits die door de luidsprekertjes van het voertuig schallen. In 1 bus had de driver zelfs lichtjes geïnstalleerd die meedansten op de muziek.

In de voormiddag kwamen we zo in de stadsmoskee terecht. Een vrij koel gebouw waar we beleefd maar zonder enthousiasme ontvangen werden. Schoenen uit, Christel in een lang wit kleed en we mochten zonder bijkomende uitleg de moskee betreden. Veel was er niet te zien, behalve de waszaal voor de voeten, en we moesten snel vertrekken omdat het bijna tijd was voor het gebed. Geen ongelovigen in de buurt was het motto.

Een volgend busje met een zowaar nog coolere driver bracht ons naar het Sabah museum. Dat geeft de bezoeker een overzicht van de oude en recente geschiedenis van de provincie Sabah, de schitterende kledij die de inheemse bevolking droeg bij ceremonies, van de collectie aardewerk die het land rijk is en van de voornaamste dieren die er voorkomen (opgezette beestjes, vrij saai). Buiten staan enkele oude locomotieven van de North Borneo Railway op pensioen te zijn.

Op de parking van het museum staat een zeer eenvoudig eethuisje waar men voor ons een overheerlijke nasi goreng klaarmaakte met kip, eieren en morning glory (een winde achtige plant die hier als spinazie gegeten wordt). Wreed lekker en dit alles voor de ronde prijs van 11 ringgit (iets meer dan 2 euro), drankjes inbegrepen.

Met een goed gevulde maag begonnen we aan het bezoek van het Heritage Village dat vlak naast het museum ligt. Daar staan alle types van longhouses (lange bamboe hutten waar meerdere families van koppensnellers in samenwoonden) naast mekaar. Er bestaan hier ook dagtrips naar enkele Iban stammen die nog in die longhouses wonen. Maar die zijn zeer commercieel en van die stammen die dansjes doen voor de toeristen, en vooral voor de ringgits, zijn niet echt aan ons besteed. Het park was zeer educatief ingericht met centraal een prachtige waterpartij vol bloeiende Lotusbloemen, prachtige kikkers en kleurrijke libellen.

We waren van plan om ook het museum voor hedendaagse kunst te bezoeken maar dat ging niet door wegens een algehele stroompanne op de museumsite. Dit tot grote paniek van de museumdirectie die net een groep VIP's op bezoek kreeg.
We wandelden naar de nabijgelegen staatsmoskee. Een groter en kleurrijker gebouw dan de moskee die we 's ochtends bezocht hadden. Het gebouw kan op topdagen 6000 gelovigen ontvangen.

In tegenstelling tot onze eerste ervaring werden we hier zeer vriendelijk ontvangen. Janis Abdullah, een man van in de vijftig, was door de geloofsgemeenschap aangeduid om bezoekers te ontvangen. En dat deed hij in het beste Engels dat we in weken gehoord hebben. Ook hier moest Christel haar vrouwelijkheid verbergen in een lange mantel (kleur naar keuze) en ze kreeg een korte les in het correct opzetten van een hoofddoek.

De moskee ademde openheid uit. Zonder enig probleem mochten we met Janis binnen in de centrale gebedsruimte. Daar was hij volop bezig om ons op zeer boeiende wijze in te wijden in de geheimen van de Islam toen we onderbroken werden door een prachtige mannenstem die klagend door de ruimte galmde. Toen ik Janis Abdullah vroeg of dit een opname was bracht hij ons snel een verdieping hoger en daar zagen we de jongeman die live de oproep tot het gebed zong. Dit was een kippenvelmoment. De stemkwaliteit van de jongen was fenomenaal en de goed afgestelde klankinstallatie en de akoestiek van de moskee zorgden ervoor dat elke klank letterlijk door je lijf galmde. En dat hebben we op film staan want er was geen enkel probleem om te fotograferen en te filmen.

Na een kort bezoekje aan de gebedsruimte voor de vrouwen (toch wel een koel kot vergeleken met de rest van het gebouw) nam Janis ons weer mee naar de centrale gebedsruimte. De gelovigen stroomden toe voor het vier uur gebed en we werden uitgenodigd om ons in een hoekje te installeren en dit sacrale moment mee te maken. Dit zie ik in België nog niet snel gebeuren maar hier waren we echt welkom.

Na het gebed hebben we nog een hele tijd zitten praten met Janis Abdullah, over geloof en ongeloof, over vrede en extremisme, over de gebruiken binnen de Islam en van waar ze komen. Er kwam pas een einde aan het gesprek toen enkele andere bezoekers de moskee betraden en Janis hen moest opvangen. Hij stond er wel op om een foto van ons te maken in de moskee want hij had iets met fotografie zei hij. Een wat uitgeflitste foto op onze bezwete koppen (nog steeds meer dan 40°C in Borneo) maar het was goed bedoeld. Merci Janis!

We hebben veel bijgeleerd vandaag en mochten aanwezig zijn tijdens enkele momenten die ons aangegrepen hebben.

Over varanen, koraalvlinders en rooie ruggen

2009-08-09T14:11:00.011+02:00

Om 06u00 uur lokale tijd (= middernacht in België) sprongen we als jonge veulens uit ons hotelbed. Frisse douche,rugzakken klaargemaakt, snel ontbijt in de hotelkamer en om 07u00 stipt begonnen we aan de korte wandeling naar Jesselton Point, de vertrekplaats van de jetty's (speedboten) naar de eilanden voor de kust van Kota Kinabalu. Er zijn er 5 en we kozen ervoor om onze dag door te brengen op het kleinste eilandje Mamutik, amper 6 hectare groot. Dat beloofde het rustigste te zijn en dat was het ook. Een grote rots begroeid met jungle, langs de ene zijde een zeer steile wand en langs de andere kant een paradijselijk wit strand. We ontmoetten er Robinson Crusoe en je krijgt allemaal de groeten.

Gezien Mamutik minder populair is als bestemming moesten we tot 08u20 wachten voor we aan boord konden van onze jetty. Met amper 9 mensen aan boord kwam de boot vlot los van het water toen de bestuurder de 150 PK zware Yamaha buitenboordmotor deed brullen. Volle gas vlogen we letterlijk over de Zuid-Chinese zee en om de zoveel seconden raakte de jetty het wateroppervlak met een stevige klap. Pure fun om je 's ochtends op deze manier te verplaatsen doorheen het paradijs op aarde.

Nu, wat het paradijs is voor de enen is de hel voor de anderen. Bij het verlaten van Jesselton point passeer je voorbij Kampung Lok Urai, een dorp dat letterlijk op het water gebouwd is op Pulau Gaya, het grootse eiland voor de kust. Er wonen zo'n 6.000 illegalen, voornamelijk Filipino's, die Kota Kinabalu voorzien van goedkope arbeidskrachten. Dat is het tweeslachtige aan deze situatie. Deze mensen en hun nederzetting worden niet erkend door de overheid, maar ze zijn wel goed genoeg om het vuile werk op te knappen. (De foto van Kampung Lok Urai is uit de speedboot gemaakt, dus van wat mindere kwaliteit)

Veel tijd om te mijmeren was er niet, de buitenboordmotor had blijkbaar nog PK's over. Net niet genoeg om echt te beginnen vliegen. Dit tot groot jolijt van 3 lawaaierige Chinezen aan boord. Enkele minuten laten arriveerden we bij de aanlegsteiger van het eiland Sapi (Pulau Sapi) waar we verlost werden van de Chinezen. En toen waren we nog met 6.
Geen tijdverlies bij die Maleisiërs, gas open en zo mogelijk nog sneller richting Mamutik. Het was mijn doelstelling om echt als eerste voet aan wal te zetten en dat is ook gelukt. Het was nog doodkalm op het eiland en dat gaf me net genoeg tijd om de foto's te maken die ik wilde, zonder kwebbelende en poserende toeristen en met onaangeroerd zand.

Als toemaatje waggelde er een relatief grote varaan over het strand. Die koos het hazenpad maar gaf me de kans om hem in het tropische ochtendlicht te fotograferen. Dit deel van onze uitstap was reeds geslaagd. We zochten ons een schaduwrijk plaatsje uit onder een grote boom, sprongen uit onze kleren (jawel, we hadden onze zwempakken al aan)en doken in het 30 graden warme, azuurblauwe strandwater.
Pulau Mamutik bevindt zich in een natuurgebied. Daarom is er een afgebakende zone waar je mag zwemmen en snorkelen. Door onze duikbril zagen we snel waarom. De eerste 10 meter in zee was er enkel dood en afgebroken koraal te zien. Platgetrapt door het non-stop gewriemel van de dagjesmensen.
Maar eenmaal verder in de vrij ondiepe zee werd je meegezogen tussen scholen van bontgekleurde vissen: papegaaivissen, kleurrijke grondels, citroengele koraalvlinders, admiraalblauwe megazeesterren, anemoonvissen in allerlei versies (ja, we hebben Nemo gezien ;-)en heelder scholen kleine, middelgrote en hele grote vissen waar we de naam nog van moeten opzoeken.
Mamutik is een populaire bestemming voor diepzeeduikers die verder in zee naar the real stuff, de ongeschonden riffen gaan kijken. Wij hebben het als leken bij het snorkelen gehouden en dat was zeker meer dan de moeite waard.

We hadden zo'n waterdichte camera bij voor eenmalig gebruik. Of dat mooie onderwaterplaatjes zal opleveren valt af te wachten (en ook te betwijfelen). Maar de mooie kleuren van de tropische vissen blijven vermoedelijk voor altijd op ons netvlies bewaard. Mooie dingen voor de mensen.

In de tropen staat de zon pal boven je knikker, goeie bescherming is noodzakelijk. We gebruikten een waterresistente zonnecrème want bij het snorkelen zijn je rug en schouders voortdurend blootgesteld aan de zon. Maar zo waterresistent was ons flesje blijkbaar niet want als herinnering aan deze paradijselijke eilanddag hebben we nu allebei een gloeiende rug. Nu, iedere kermis is een geseling waard.

Net voor ons vertrek zagen we nog een klein reigertje vissen in de branding van de zee. Een grappig spektakel maar de reiger was wel succesvol. Hij pikte de visjes gewoon uit de golven. Bye bye Nemo.

Rond 17uOO werden we opgepikt door de jetty en wat later stonden we weer aan wal in Jesselton point. Net op tijd om de zon te zien ondergaan boven Pulau Gaya.

Klaar voor de eilanden

2009-08-08T11:12:00.010+02:00

Gisterenavond hebben we ons even in het Aziatisch vertier bij uitstek gestort: karaoke. Neen, zelf zingen hebben we niet gedaan. We hebben geobserveerd hoe je hier staande ovaties kunt krijgen als je kattenvals begint te zingen. Het is gewoon fenomenaal en dat gekweel heeft volgens ons onherstelbare schade aangericht aan ons goed ontwikkeld muzikaal gevoel. Kota Kinabalu is een vrij grote stad en ze ademt dan ook uit wat Azië anders maakt dan andere continenten. Je moet hierheen komen om te begrijpen wat we bedoelen. Het is een mix van allerhande elektronische spulletjes en gadgets, massa's kitch en levende reclame. Zo wandelden er gisterenavond plots 2 kortgerokte deernen de karaokebar binnen met draagbare en flashy verlichte vitrines vol lokale sigaretten. "Zou je die niet eens proberen?", vroeg Christel. En ik zei natuurlijk direct ja. Ze had het echter niet over de verkoopsters. Klein misverstandje dat al lang weer goedgemaakt is ;-)

In de voormiddag gingen we op wandel langs de zeekaai. Een veelheid van kraampjes en stalletjes stonden er op ons te wachten: verse vis en kreeftjes in de mooiste tropische kleuren, vieze gedroogde zeekomkommers ( very nice to make soup sir), 1000 keer dezelfde souvenirs voor de kuddes toeristen en heel wat dingen waar we de naam niet van kennen. Er is een binnenmarkt voor groenten en kip maar die lieten we na enkele minuten voor wat ze was. De geur van de rauwe kippen, volledig of verdeeld in alle mogelijke onderdelen, was echt misselijkmakend. Hier in Maleisië overdrijven ze over de Mexicaanse griep (Er heerst een collectieve smetvrees die lekker aangemoedigd wordt door de Eerste Minister en de pers. Er zijn 27 miljoen inwoners, 1400 gevallen van de griep en, hou je vast, 14 doden tot op heden. In de pers roept de regering op om alle geplande bijeenkomsten af te gelasten!? Elke dag zie je meer mensen met de gekende mondmaskertjes.) maar van Europese normen inzake voedselveiligheid is in de verste verte geen sprake. Al vinden wij al langer dat men in Europa zwaar overdrijft wat de voedselveiligheid betreft.

Leuk was wel dat we op een marktje eindelijk wat Salak, ook snakefruit genoemd, vonden. Een heel speciale vrucht met een schil als slangenhuid. Wat de smaakt betreft, die zit tussen zoete meloen en lichi. Ik leerde die kennen in Indonesië en had die sinds vorige zomer niet meer geproefd.

Na het nuttigen van heerlijk vers geperst vruchtensap gingen we richting Jesselton Point, de plaats van waaruit de speedbootjes vertrekken naar de eilanden voor de kust. We hebben inlichtingen ingewonnen en weten nu dat 90% van de toeristen kiezen voor de 2 grootste eilanden: daar staan restaurants en dergelijke dingen meer.
Niet ons ding dus varen we morgen voor dag en dauw naar een klein eilandje met enkel palmbomen, wit zand en een koraalrif vlak voor de kust. De rest van de dag brachten we door met het inslaan van mondvoorraad en enkele benodigdheden voor het snorkelen.

Veilig aangekomen in Kota Kinabalu

2009-08-07T14:08:00.003+02:00

Na een rustige vlucht zijn we probleemloos aangekomen in Kota Kinabalu, de hoofdstad van de provincie Sabah in het Oosten van Borneo.
We logeren er in het Best Western Daya Hotel en dat valt best mee. We zitten op wandelafstand van de zeedijk en van het punt van waar de speedbootjes vertrekken naar het Tunku Abdul Rahman Park: 5 paradijselijke eilanden voor de kust op amper 20 minuten varen. Daar kan je natuurwandelingen maken, snorkelen tussen de koraalriffen en lekker genieten van het tropenweer op de witte stranden. Ons hoor je niet klagen, de komende 5 dagen zal verveling absoluut niet in ons woordenboek staan. Niet dat dit anders het geval is ;-)

Vrijdag Vliegdag

2009-08-07T06:36:00.002+02:00

Voila, we zijn klaar voor onze volgende vlucht. Rond 15u00 gaan we aan boord van de Boeing 737-400 van Malaysia Airlines die ons naar Kota Kinabalu zal brengen. We passeren onze tijd in het Starbucks koffiehuis dat je in zowat elke luchthaven kunt vinden. En als je bereid bent om een halve minuut reclame te bekijken dan kan je hier gratis op het internet surfen.
De luchthaven van Kuching is klein maar zeer modern. En zoals alle grote gebouwen hier in Maleisië ook super netjes.
We lezen op het web dat het in België puffen en zweten is. Hier blijft het super heet en vochtig. Al zorgt een briesje vandaag toch voor een beetje afkoeling. Goodbye Kuching and Kota Kinabalu, here we come!

Kip in bamboe en roggenvleugels met huwelijkssaus

2009-08-06T18:07:00.015+02:00

Het was vandaag onze laatste dag in Kuching want morgen (vrijdag) vliegen we zo'n 860 Km meer naar het oosten van Borneo. We verlaten Sarawak en landen rond 16u50 lokale tijd in Kota Kinabalu (Sabah).

We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om per tampang (watertaxi) de Sarawakrivier over te steken naar de linkeroever. Daar staat o.a. het 19de eeuwse Fort Margharita, door de Britse "Witte Radja's" gebouwd om de rivier en de stad te beschermen tegen aanvallers.
Het oversteken van de rivier in die wankele bootjes heeft wel iets. De kostprijs is amper 1 ringgit (20 eurocent)voor 2 personen. De bestuurders zijn allen hoogbejaarde mannen, iets wat ons even deed nadenken. Later op de dag, toen we de krotten zagen waar ze in woonden, werd het ons duidelijk. Pensioen, sociale zekerheid, ... in Maleisië stelt dit niet zoveel voor als bij ons. Het bedienen van de tampangs is overlevingseconomie voor die ouderlingen.

Het contrast tussen de linkeroever en de rechteroever is groot. Vanuit zijn planken boomhutje kijkt een van de tampangmannen recht op het Hilton hotel. Hij verdient per jaar niet eens genoeg om 1 overnachting in dat hotel te kunnen betalen. Dit zijn de werkende armen van Borneo.

Na ons bezoek aan Fort Margharita stopten we net voor de tampangsteiger aan een kleine zaak om wat vers drinkwater in te slaan. Je zweet het water hier sneller uit dan je het kunt drinken. Een sympathieke meneer was er bezig met het bewerken van dikke bamboestokken. Hij stelde zich voor als Al Fayed, eigenaar en uitbater van een pas opgestart eethuisje met de verschrikkelijke naam "Al Fayed's Daddy Recipe". Tot voor twee maanden werkte hij als verantwoordelijke catering en dranken in de lokale Holiday Inn. Maar hij had er genoeg van en was volop bezig zijn eigen zaak op te starten. Of we geen zin hadden om vanavond een tochtje over de rivier te maken en aansluitend zijn geheim recept " Kip klaargestoomd in bamboe met 15 jungle kruiden" te komen nuttigen?

Van de zonsondergang boven de rivier zagen we niets. Dit o.w.v. de zware 'haze', een mist van rook en fijn stof die afkomstig is van het afbranden van het regenwoud op het Indonesische gedeelte van Borneo. Duizenden hectaren uniek regenwoud wordt er vernield en wordt vervangen door eindeloze palmolieplantages. Palmolie die vooral door West-Europese landen opgekocht wordt om biodiesel van te maken. Ons milieugeweten wordt gesust door die biodiesel, de prijs hiervoor is o.a. de vernietiging van het meest diverse woud ter wereld.

Al Fayed is een kunstenaar in de keuken. Dat hoorden we al in de namiddag toen hij zat te vertellen over zijn gerechten. Dat proefden we des te meer toen we er 's avonds in het gezelschap van een wereldreizende Ier gingen eten.
Dit was het meest gevarieerde en het smakelijkste dat we sinds ons vertrek thuis hebben gegeten. Maleisische keuken, met liefde bereid en met graagte geconsumeerd. Op het menu stond de bamboekip met junglekruiden (gewoon zalig), 4 enorme gamba's die smolten als boter in de mond en roggenvleugels in 'huwelijkssaus' (Hij had ooit onverwacht 16 eters op bezoek uit het Hilton hotel, jonge trouwers en hun gevolg, en moest een saus improviseren met wat hij in huis had. De saus viel zo in de smaak dat hij hem verder verfijnd heeft en hem huwelijkssaus genoemd heeft.)Als visliefhebber weet ik dat er maar 2 soorten rog bestaan: hele verse rog en oneetbare rog (amoniak). Awèl, deze tropische rog viel onder de eerste categorie. Gewoon super!

We zijn nog lang blijven napraten over eten en kruiden en reizen en mensen en ...
Als je ooit in Kuching komt steek dan de rivier over. Amper 50 meter van de aanlegsteiger vind je op je rechterkant de zaak van deze meesterkok. Het is geen rijke mens als het over geld gaat, hij moet knokken om zijn gezin met 5 kinderen een toekomst te geven. Maar het is een van die mensen die met zijn talenten andere mensen rijker maakt. Rijk in de zin van eerbied voor wat je klaarmaakt en hoe je dat doet.
Met de aanwezige gasten en Al Fayed zijn we op zoek gegaan naar een betere naam voor zijn eethuis. Hij had een paar suggesties maar kon niet goed kiezen. Het is uiteindelijk "Al Fayed's Bamboe Restaurant" geworden. Doen!

Update: Met behulp van onze Ierse vriend heeft Anuan Al Fayed nu ook een website. Die kan je hier bezoeken: http://bamboochicken.freehostia.com/menu/

Slangen, apen en afzien in het Bako National Park

2009-08-05T10:43:00.034+02:00

Vandaag was echt een dag om naar uit te kijken. We hadden via ons hotel een dagtrip geboekt naar het Bako National Park, het oudste en tezelfdertijd kleinste nationale park van Borneo. Zelf organiseren was niet aangewezen. Je moet per auto zo'n 35 minuten rijden vanuit Kuching. Op zich niet zo moeilijk maar er staan geen wegwijzers langs de wegen. Het park is enkel te bereiken via de zee. Dus moet je een jetty (klein snel bootje) zien te organiseren dat je er heen brengt en dat je vooral ook weer komt oppikken. Voor zo'n 200 Maleisische Ringgit (een kleine 40 euro)werden we door een vrolijke Chinees per minibus over hobbelige wegen naar het park gebracht, hadden we een privé jetty met bestuurder en een gids ter beschikking voor de ganse dag. Een middagmaal (rijst, noedels, fruit en allerhande niet nader te definiëren bereidingen) en de toegang tot het park waren eveneens inbegrepen. Qua prijs-kwaliteit kon dit wel tellen.

Een meevaller was ook het feit dat, behalve wij, alleen een sympathiek Italiaans koppel dezelfde trip geboekt had. Als je wat wildlife wil zien loop je best niet met een bus lawaaierige Nederlanders rond in de jungle.
[En nu hebben wij niets tegen Nederlanders maar diegenen die er rondliepen deden hun reputatie alweer een bedenkelijke eer aan. " KIJK HARRY, DAAR ZIT EEN NEUSAAP. WAT ENIG !!!! OOO, NU LOOPT DIE WEG !!!" Natuurlijk loopt zo'n wild dier bij zo'n kabaal weg voor je het kunt fotograferen :-/ Die noorderbuurvrouw wenste ik op dat moment echt van harte een plaatsje in een bloedhete, kapotte personenwagen met bijhorende sleurhut toe op de pechstrook tussen Lyon en Orange ]

Met z'n vieren stapten we in de jetty en we maakten kennis met onze gids. Het vervoer van en naar het park en het gidsen van bezoekers zijn een belangrijke bron van inkomsten voor de vissersgemeenschap die nabij Bako leeft. Zo heeft de Britse professor (die indertijd het nationale park opgericht heeft) het ook gewild. De mensen leven letterlijk van het natuurbehoud.

Wegens het lage tij konden we niet aanmeren aan de houten kade. Dan maar schoenen uit, overboord gestapt en letterlijk op het strand geland zoals in de piratenfilms. Dat was eigenlijk wel een leuke ervaring. Met onze blote tenen tussen honderden minikrabben die hun uiterste best deden om hun holletje in het zand te bereiken alvorens ik mijn maat 44 neerzette. Onze gids deed het prima om de 'Borneo Adventure' toeristen te vermijden en ons naar zeer interessante en rustige locaties te brengen. We kregen direct de Neusapen (Nasalis larvatus) te zien die in de bomen rond het bescheiden bezoekerscentrum zaten te fourageren. Hun naam hebben ze echt niet gestolen. En het stelen lieten ze over aan de vele langstaartmakaken die vrij agressief het eten van niets vermoedende bezoekers kwamen wegpikken.

Na wat rondwandelen kregen we enkele groene Wagler's Pit Vipers (Tropidolaemus wagleri)te zien, mooie limoengroene en zeer giftige slangetjes die op en rond de takken lagen te rusten. Op zo'n momenten komt een 180mm Macrolens goed van pas. Kwestie van een veilige afstand te kunnen behouden tijdens het maken van wat plaatjes. Maar met gevaar voor eigen leven ( ;-) is het me toch gelukt om deze mooie slang op de gevoelige sensor vast te leggen.

De giftige adders gaven ons voldoende adrenaline in het bloed om aan het zwaarste stuk van de dag te beginnen. Een klim van 400 meter door het oerwoud, over een pad door de natuur gemaakt van kronkelende wortels van Meranti bomen en ficussen allerhande. Met rond je tenen mieren van enkele millimeters tot enkele centimeters groot. Een zo'n mier was zelfs in de jeans van onze gids gekropen en zat hem in zijn zitvlak te bijten. Die spurtte snel de bosjes in om zich op zedige maar vooral snelle wijze van het ondier te bevrijden. Yep, in het oerwoud maak je wat mee.
Vastgrijpen aan de takken rond je heen tijdens de klim is ook niet zo'n goed idee omdat veel van die oerwoudplanten lange en vlijmscherpe stekels dragen.
Op zich is 400 meter klimmen nu niet zo'n uitdaging, maar bij 37°C in de schaduw en 100% luchtvochtigheid is het gewoon de hel. Het was echt afzien en we voelden gewoon de energie uit ons lichaam wegtrekken. Hadden we maar wat meer gegeten bij het ontbijt, want onze suikers waren op toen we het bloedhete plateau bereikten op de top.

En waarom moesten we klimmen? Om de vleesetende bekerplanten (Nepenthes) in hun natuurlijke omgeving te kunnen zien. En dat was, zeker met de info van onze goedmenende, snijtandloze, gids echt de moeite van het klimmen waard. 5 verschillende soorten op een oppervlakte van een paar honderd vierkante meter, ook hier toonde Borneo zich van zijn meest gevarieerde kant.

Na de minstens even vermoeiende (en vrij gevaarlijke) afdaling door het regenwoud gingen we iets eten. Eindelijk suikers, we voelden ons direct weer wat opfleuren. Het gaf ons net genoeg energie om via een houten pad boven de door het getij onderlopende mangrovebossen onze jetty te bereiken. Rustig laveerde onze bestuurder de jetty tussen de hoge mangroves om dan, na het bereiken van de volle zee, alle PK's open te gooien. Tussen het opspattende water van de Zuid-Chinese Zee bereikten we de beroemde rotsen die door erosie allerhande vormen hadden gekregen. Het uitzicht was puur Expeditie Robinson, ons uitgeputte gevoel achteraf ook.

Ja, ik heb weer een paar keer gevloekt op de kilo's lenzen in mijn rugzak. Maar de unieke beelden die ik vandaag kon schieten maken dat allemaal goed. Met veel dank aan Christel natuurlijk die het o zo nodige drinkwater meesleurde en mijn boetetocht (die van Veurne is er niets tegen) draaglijker maakte door af en toe een zware lens mee te sleuren. In Ierland levert de beklimming van de heilige berg 'Croagh Patrick' een paar jaar absolutie op voor de zonden die je nog moet begaan. Ik ben op Croagh Patrick geweest en als ik die klim vergelijk met wat we vandaag gedaan hebben dan zijn we goed voor de komende 15 jaar stevig zondigen. Met volledige absolutie erbij en 12 volle aflaten er zomaar bovenop. Pfft, zo afzien voor een vleesetende plant. We zijn eerlijk gezegd gelukkig dat we dit allemaal met eigen ogen mogen zien en dit allemaal mogen beleven. En wat dat zondigen betreft ... daar schrijven we lekker niets over op deze blog ;-)

It's bloody hot in South East Asia

2009-08-04T07:44:00.003+02:00

Morgen vertrekken we voor dag en dauw naar het Bako National Park, een schitterend natuurgebied in de buurt van Kuching. We hopen er de zeldzame neusapen te zien. Maar qua landschap (rotsformaties, mangrovewouden, ...) is het op zich al de moeite waard. Op dit Youtube filmpje krijg je alvast een idee van wat we er gaan zien.

Vandaag is het hier echt bloedheet. In de schaduw gaan de temperaturen makkelijk boven de 40°C. Omwille van de zeer hoge luchtvochtigheid (> 90%)verdampt je zweet niet. Gevolg zijn stromen en stromen zweet die je bij de minste inspanning kletsnat maken.
Vanmorgen kozen we daarom voor een lekker lange brunch en de namiddag brengen we door in en rond het openbaar zwembad van Kuching. Energie opdoen voor onze trip doorheen het oerwoud van morgen.

Tussendoor kuieren we wat doorheen de vele straten met hoofdzakelijk Chinese ambachtslui: meubelmakers, schoenmakers, goudsmeden, ...
Moeten er nog Chinezen zijn? Er zijn er echt wel heel veel hier op Borneo. Ik herinner me van mijn bezoek aan Indonesië vorig jaar dat daar de Chinezen als tweederangsburgers aanzien worden. In Maleisië is dat niet zo. Er is hier een even vrolijke mix van rassen en godsdiensten als in Singapore.

Een koloniaal verleden

2009-08-03T11:40:00.010+02:00

Borneo heeft veel natuurlijke rijkdommen. Vandaag is de productie van aardolie er zeer belangrijk. Maar de Britten kwamen hier indertijd specerijen (peper), cacao en tropisch hout oogsten (of was het pikken?). Kuching was de stad van het centrale gezag van dit koloniale rijkje dat bestuurd werd door de Witte Radja's.

De geschiedenis van Sarawak is zo opwindend als een "bestseller", boordevol met wilde avonturen en romantische verhalen. Toen de Britse avonturier James Brooke in het jaar 1839 hierheen kwam, was er juist een opstand bezig tegen de Sultan van Brunei, want hij regerde het land. James Brooke koos de kant van de Sultan en hielp hem om deze opstand neer te slaan. Als dank maakte de Sultan hem in 1841 radja van Sarawak. Daarna volgde zijn neef Charles hem in het jaar 1868 op. Op de troon zat nu de tweede zogenaamde "Witte radja van Sarawak". Daarna volgde zijn oudste zoon Charles Vyner hem op in het jaar 1917 en dat was de laatste van deze stam. (bron: http://www.visitmalaysia.nl/sarawak.htm )

In de stad zijn heel wat koloniale gebouwen bewaard en ze zijn nog steeds in gebruik. En de Britten ...? Die logeren nu in het Hilton Hotel.

Een overblijfsel van de koloniale tijd zijn de riviertaxi's. Bij gebrek aan bruggen over de Sarawak rivier moet je gebruik maken van de Tampangs, een soort sampans die je voor een prikje over de rivier vervoeren. Morgen proberen we die uit.

De geuren en kleuren van het Oosten

2009-08-03T10:59:00.009+02:00

We zijn zoals gepland onze dag gestart met een ontbijt in het Hilton hotel. Prima verzorgd maar eenmaal je zo'n hotel binnenstapt ben je plots zo ver weg van datgene wat landen als Maleisië zo uniek maakt. Nu, we hebben er van genoten en dat mocht wel voor die prijs.

Sedert ons vertrek uit Brugge zijn we bijna non-stop op stap geweest. Daarom stond er vandaag een rustige verkenning van Kuching op het programma. De buurt rond de hotels en de verzorgde promenade langs de rivier zijn nogal toeristisch. De meeste toeristen zijn Maleisiërs, westerlingen maken hoogstens 5% uit van het straatbeeld.

Als je de toeristenwinkels links laat liggen en een kilometer verder stapt, dan kom je in het echte Kuching terecht. Een bruisende mix van mensen die kopen en verkopen, die praten en eten en die op de onvermijdelijke brommertjes door de stad tuffen.

De geur van de stad is een vreemde mengeling van rijpe vruchten en gedroogde vis en dat alles omgeven door een wolkje peper, een van de specerijen die geteeld worden op Borneo. De stalletjes bulken van de superhete rode pepers, kruidenmengelingen in de mooiste kleuren, mooie en kitscherige stofjes voor de dames, namaak Rolex horloges, Nokia gsm's, ... je kan het je zo gek niet voorstellen of het wordt wel ergens te koop aangeboden.

Wat heel leuk is, is dat de lokale bevolking je aankijkt met vragende ogen naar een begroeting. Als je er op reageert, wat we natuurlijk doen, dan word je bedankt met een vriendelijke groet, een verlegen glimlach van de jonge meisjes en heel vaak een kort praatje. Ik zie er al tegen op om weer in Europa rond te stappen waar we met zijn allen ons best doen om op straat rond te lopen alsof we er alleen zijn. Hier zijn wij echt vreemdelingen, we vallen minstens evenveel op als een Gambiaan die door Brugge fietst, we worden nergens aangeklampt om ons dingen aan te smeren. Hier zijn wij duidelijk welkom en mensen vragen naar wat uitleg over wie we zijn en waar we vandaan komen.
Ik voel me beschaamd als ik er aan denk hoe we in Vlaanderen omgaan met mensen die ons vreemd zijn. Je moet maar eens het forum van De Standaard en Het Laatse Nieuws lezen om het te weten.
Het verwondert me hier steeds minder dat er zo'n onveiligheidsgevoel bestaat bij ons. We zijn eenzaam in onze weelde en rijkdom en het menselijke contact is beperkt tot een kringetje van intimi. Met alle gevolgen vandien voor die mensen die geen vriendenkring meer hebben.

Oude mensen worden hier zonder uitzondering begeleid door jongere familieleden. En zoals in heel veel landen in het Zuiden is de bevolking hier opmerkelijk jong. Een paar maanden geleden vroeg een Congolese collega me, na zijn eerste bezoek aan België, waar de jongeren waren in ons land. "Ik zie alleen maar oude mensen", zei die. En eigenlijk zat er wel waarheid in zijn uitspraak. In een land als Maleisië valt dit des te meer op. Hier is de straat van de jonge mensen en ze doen die straat leven en bruisen.

Maar genoeg beschouwingen, we mogen niet beginnen idealiseren en wij zijn uiteindelijk met vakantie.
Straks gaan we na zonsondergang genieten van een Chinese fondue met vis en zeevruchten op lokale wijze. Goed gekookt weliswaar.

Eerste indrukken uit Kuching

2009-08-02T14:21:00.007+02:00

In de tropen is het rond 6u 's avonds al redelijk donker aan het worden. We hadden nog de tijd voor een eerste wandeling langs de oevers van de Sarawak rivier. Daar was een menigte samen voor een heuse regatta waarbij teams het in zeer lange kano's tegen mekaar opnemen. Dat hebben we net gemist.
Maar de avond is hier zo mooi, ook zonder regatta. We laten het over ons komen en genoten met volle teugen van al dat moois én van de eerste spontane contacten met de inwoners van Kuching. Een aantal gingen zeer gewillig voor de lens staan. Toffe en gastvrije mensen die Maleisiërs.

Veilig aangekomen op Borneo

2009-08-02T10:25:00.008+02:00

De jetlag is stilaan aan het verdwijnen dus opstaan ging al iets vlotter vandaag. Het is zondag dus Singapore was zeer rustig. Op amper 15 minuten bracht een taxi ons naar de indrukwekkend mooie luchthaven Changi. Met een ondertussen legendarisch geworden vriendelijkheid zette de taxichauffeur ons vlakbij de juiste incheckbalie af. De eerste test van ons kunnen inzake reizen in mekaar boksen enkel en alleen via internetboekingen kwam er aan. Zouden ze ons verwachten bij Malaysia Airlines?

Jawel hoor, met een smile van hier tot ginder zorgde een Maleisische schone voor het vlotte inchecken van onze bagage. En na het gebruikelijke passeren van de tijd in de transitzone gingen we aan boord van de 737-400 die ons naar Kuching zou vliegen. Kuching is de grootste stad van Sarawak in Maleisisch Borneo.

Na amper 1u10' vliegen boven de Zuid-Chinese zee zette de piloot het vliegtuig veilig neer. Over de kwaliteit van de vlucht zijn de meningen verdeeld. Aan boord was alles ok, lekkere lunch, knappe stewardess ;-), ...
Maar in zo'n kleinere 737 voel je natuurlijk veel meer dat je vliegt. In de mastodonten van Emirates heb je amper een vliegsensatie, maar in die kleintjes ... Een turbulentietje hier, een kort bochtje daar, een beetje snel opstijgen en nog sneller dalen, ...

I just love it maar Christel, voorzichtig uitgedrukt, iets minder.

We moesten een pak immigratiepapieren invullen en 2 documenten i.v.m. de Mexicaanse griep. Komen jullie uit een land met deze griep? ... Ja natuurlijk, dat virus zit ondertussen overal.

Op de luchthaven was het wel menens. We werden met een speciale camera gescand op griepsymptomen en alle personeel liep er rond met megadikke mondmaskers alsof wij op het punt stonden om Ebola of het Marburgvirus binnen te smokkelen. Waar dat goed voor is weet ik niet, de mensheid heeft blijkbaar nood aan af en toe een angst voor een onzichtbaar virus [ dat tot nu toe milder is dan een gewone wintergriep, maar dat lezen de mensen blijkbaar niet ].

Maar goed, opnieuw een stempel in ons paspoort en we mogen hier wettelijk 90 dagen blijven.

Ons hotel ligt deze keer niet in het red light district maar recht tegenover de Hilton van Kuching (dit doet me denken aan Hyacint Bouquet " Ja hoor, een sjieke vakantie, we sliepen recht tegenover de Hilton ;-)

We overnachten in het Tune Waterfront Hotel, een soort Ryanair onder de hotelketens. Voor amper 100 euro (echt waar!) hebben we 5 nachten lang een zeer ruime kamer met airco, proper sanitair & douche, draadloos internet, safe en natuurlijk een bed. Allemaal zeer basic maar netjes en aangenaam. Meer moet dat niet zijn.

Morgen starten we de dag wel met een uitgebreid ontbijtbuffet in, jawel, het ontbijtcafé van de Hilton.

Chinatown

2009-08-01T17:38:00.001+02:00

Oorspronkelijk bestond ons plan er uit om vandaag naar Pulau Ubin te varen, een eilandje voor de kust van Singapore. Maar er waren honderduizenden mensen op weg naar de Marina (haven)om te repeteren (!) voor de grote feestelijkheden in het kader van de nationale feestdag op 9 augustus. Stel je voor, bij ons hangt er nog amper iemand de driekleur uit op 21 juli. En hier gaan die honderdduizenden, en da's zonder overdrijven, allemaal in rood en wit (de kleuren van Singapore)gekleed, een week op voorhand repeteren.

Het was niet te doen om doorheen die massa te geraken en het voordeel was dat de binnenstad relatief rustig was. Wij dus naar Chinatown. Naast de Indiërs en de Maleiers zijn de Chinezen de grootste bevolkingsgroep hier. Chinatown ligt er sinds de vroege 19de eeuw en is mooi gemixt met de oude koloniale gebouwen die de stad rijk is.

Net zoals in de Indische tempels is de godsdienstbeleving bij de Chinezen zeer intens. Maar je bent er zeker welkom als bezoeker, ongeacht je geloof. Het is mooi om een Hindoe vrouw bezig te zien als ze vol respect de Chinese goden begroet.

Vanavond probeerden we nogmaals de haven te bereiken maar daar waren de repetities pas gedaan. We kwamen er in een ongelooflijk mierennest terecht. Dan maar met de supermoderne MRT (metro)terug naar de binnenstad waar we de avond al slenterend door het levendige Little India doorgebracht hebben.

Morgen laten we Singapore zijn leven verder leiden en vliegen we kort na de middag met Malaysia Airlines naar Kuching, Borneo.

Botanic Gardens

2009-07-31T15:09:00.007+02:00

Na een lichte lunch (jawel, opnieuw een eetstalletje met een supervriendelijke uitbater)trokken we richting Botanic Gardens. Een aanrader zei onze oudste dochter die eerder in Singapore was. En wie zijn wij om haar advies niet te volgen ;-)

Maar het was inderdaad de moeite. Een oase van groen en rust in een wereldstad. Een orgie van geuren en kleuren met hier en daar al wat schone vogeltjes en insecten. Een voorproefje op wat we vanaf volgende week op Borneo "in het echt" gaan zien.

Little India

2009-07-31T14:28:00.009+02:00

O wat haat ik jetlags. Mijn knappe reis (en echt-)genote kan overal slapen, maar deze jongen heeft er weer de volle pot van. Weinig geslapen vannacht, mijn lichaam zei me constant dat het nog namiddag was. En als volbloed avondmens klopt het natuurlijk niet om dan al in bed te zitten.
Maar vooral niet plooien. Vanmorgen vroeg uit bed, een fruitontbijtje bij de lokale Chinees ( zalig toch die eetstalletjes overal)en we waren er klaar voor ... dachten we.
Op de kaart konden we zien dat het amper een half uurtje stappen was naar Little India, de Indische wijk van deze multiculturele stad. Ideaal om onze stijve vliegtuigbenen te strekken. En 29°C bij een licht bewolkte hemel, wat wil je meer?

Na 10 minuten wandelen toonde de tropenzon zich plots van zijn (of is het haar?) gemeenste kant. Meer dan 35°C in de schaduw, geen zuchtje wind en een hoge luchtvochtigheid. Dit maakt van je wandeling plots een soort boetetocht. Zeker met 7 kilogram fotospullen op mijn bult. Nu, voor mooie plaatjes moet je iets overhebben.

We moesten slechts éénmaal de weg vragen (wat zijn die mensen toch allemaal gastvrij)en na een tussenstop voor vers water kwamen we in Little India aan.

Schoenen uit en op blote voeten binnen in de Sri Srinivasa Perumal Temple . We hielden ons eerst wat op de vlakte omdat er een ceremonie aan de gang was. No problem sir, please join us. Tof, we maakten ineens deel uit van die zinnenprikkelende omgeving vol wierook, kruiden, prachtige kleuren, enz... Yep, alweer een gigabyte aan kleurrijke foto's erbij ;-)

Mijn netbookje laat wat fotobewerking toe, dus begin ik vanaf nu eigen foto's te posten. Die vertellen misschien meer dan woorden.

Singapore

2009-07-30T18:58:00.004+02:00

We hebben een lange reisdag achter de rug. Emirates is een sublieme luchtvaartmaatschappij maar na vele duizenden kilometers was het echt wel genoeg. 6 uur naar Dubai, 4u50' naar Colombo met 1 uur tussenstop en dan nog eens 3u30' naar Singapore. Op 24uur tijd vlogen we over de Zwarte Zee, de Perzische Golf, de Arabische Zee, de Indische Oceaan en de Straat van Malakka. De wereld is zo klein.
Maar, "Emirates akbar", om 21u08 landden we op Changi, de indrukwekkende luchthaven van de stadstaat Singapore. Wat vroeger dan gepland ondanks de stevige tegenwind die er stond. Tegenwoordig kan je dit allemaal volgen op je privé console in het vliegtuig. Zelfs het opstijgen en landen volg je mee op camera's die buiten het vliegtuig gemonteerd zijn.
Weinig tijdverlies bij het ophalen van de bagage, een rustige taxirit doorheen een wel heel nette en super georganiseerde megastad van bijna 4,7 miljoen inwoners, waarvan meer dan 70% Chinezen.
We overnachten enkele dagen in de Chinese uitgaansbuurt van de stad. Een leuk en net budget hotelletje waarvan de kamerprijzen zowel per uur als per nacht aangeduid staan ;-)
Dit is pas echt reizen. Niet wegkruipen in een toeristenhotel maar je onderdompelen in het echte leven van zo'n gemeenschap.
Brugge is na 17u een dode stad. Het is al ver voorbij middernacht als ik dit schrijf en Singapore bruist nog van het leven. Zonder storend te zijn, het is hier opmerkelijk stil ondanks de massa mensen op straat. We hebben net een Dim Sum restaurantje bezocht en de vers gestoomde garnalenpakketjes en gefrituurde zeevruchten waren er overheerlijk. De serveerster sprak enkel Mandarijns, maar we hebben letterlijk met handen en voeten gecommuniceerd. En dat lukt ook.

"En hoe zit het met het weer?", vragen Belgen dan. Awel, het is hier midden in de nacht rond de 30 graden. De hoge luchtvochtigheid doet terecht vermoeden dat de evenaar hier niet zover vandaag ligt. Leve de tropen, maar het vraagt toch altijd wat aanpassing. De airco in onze hotelkamer doet stilletjes (gelukkig maar, ik heb al andere dingen meegemaakt) zijn best om ons te laten wennen.

Dubai International

2009-07-30T04:45:00.003+02:00

Een aangename vlucht met een werkelijk perfecte service. Dat hebben we achter de rug.
Geen mooi zicht op Dubai tijdens de landing wegens nog te donker en veel wolken.
Het is hier nu 06u50 en binnen enkele ogenblikken gaan we al aan boord van de 777-300 die ons naar Singapore brengt. Veel tijd om te bloggen is er niet. De groeten aan slapend België.

Düsseldorf airport

2009-07-29T19:32:00.008+02:00

Na een aangename rit met de Thalys en een bloedhete pendelaarstrein naar Düsseldorf kwamen we bij de luchthaven aan. Vanuit het station word je met een leuk stukje technologie tot bij de vertrekhal gebracht. De Sky Train.
Düsseldorf Flughaven is niet meer dan een, weliswaar zeer moderne, regionale luchthaven. Genre Charleroi. Vooral low cost maatschappijen zoals Air Berlin zijn er actief. Maar Emirates brengt letterlijk wat kleur in de aluminiumgrijze hal. Sierlijke Arabische dames, heren met lange baarden, kleurrijke Indiërs, ... ze zijn alvast een voorproefje van wat ons te wachten staat.
Na de gebruikelijke veiligheidscontroles en een grondige controle van mijn camera rugzak op explosieven (!!) kwamen we in de zeer kleine transitzone terecht.
Vlug een portie veel te fijne frietjes achter de kiezen en 2 Bockwürsten om afscheid te nemen van Europa. Niet met stijl, dat geef ik toe.
Ons vliegtuig is net geland en binnen 40 minuten gaan we boarden. Een nachtvlucht is nooit echt leuk maar landen in Dubai doen we net bij zonsopgang. Hopelijk levert dat een mooi zicht op al die megalomane constructies van de Arabieren.

Dubai, here we come !

Bloggen aan 300 Km/h

2009-07-29T14:26:00.005+02:00

Bloggen aan 300 Km/h. Dat is wat we nu letterlijk aan het doen zijn. 27 minuten geleden (13u59) verlieten we het station Brussel Zuid met bestemming Aachen Hbf. En sinds een paar minuten doet deze trein wat ze verwacht wordt te doen. We vliegen letterlijk over de rails nu de Thalys in zijn eigen bedding rijdt.
Internet aan boord van een trein, het was nog niet zolang geleden een toekomstdroom. Nu installeer je je gewoon in je comfortabele stoel, logt in op het Thalysnetwerk en bingo. Je blijft gewoon in contact met de hele wereld. Binnen een uurtje staan we in Aachen.

We zijn er vandoor.

2009-07-29T09:15:00.003+02:00

Voilà, het is zover. De huissleutels zijn overhandigd aan de homesitters zodat onze woning veilig is tijdens onze afwezigheid. Rond de middag vertrekken we per trein/Thalys naar de luchthaven van Düsseldorf. Daar komen we aan rond 18u30. Ruim op tijd voor onze vlucht naar Dubai die om 21u20 gepland is. We vliegen met een Airbus A330-200 van Emirates. Aankomst in Dubai om 05u50 plaatselijke tijd (+ 2 uur).
Daar stappen we 2 uur later in een Boeing 777-300 van Emirates die ons, met een tussenlanding in Colombo (Sri Lanka), naar Singapore brengt. Aankomst voorzien op donderdag 30 juli rond 21u15 plaatselijke tijd (+ 6 uur).

Onze reisroute

2009-07-11T18:16:00.007+02:00

Düsseldorf -> Singapore met tussenlandingen in Dubai en Sri Lanka (Emirates)
Singapore -> Kuching (Malaysia Airlines)
Kuching -> Kota Kinabalu (Malaysia Airlines)
Kota Kinabalu -> Sandakan (Malaysia Airlines)
Sandakan -> Kuala Lumpur (Malaysia Airlines)
Kuala Lumpur -> Melaka -> Singapore (Openbaar vervoer)
Singapore -> Düsseldorf met tussenlandingen in Dubai en Sri Lanka (Emirates)

Bekijk onze reisroute op de wereldkaart.

Borneo reis 2009 weergeven op een grotere kaart

Over Borneo

2009-07-11T18:11:00.000+02:00

Borneo is een eiland in Zuidoost-Azië. Met een oppervlakte van ongeveer 744.108 km² is Borneo het op twee na grootste eiland van de wereld. Alleen Groenland en Nieuw-Guinea zijn groter.

Drie nationale staten hebben er grondgebied:

Demografie

Taal

Op Borneo worden veel verschillende talen gesproken, vooral Malayo-Polynesische. Sarawak kent 47 talen, Sabah 54, Kalimantan 83 en Brunei 17.

Geografie

Ligging van Borneo (kaart van Indonesië)

Het zuidelijke, grootste deel van het eiland behoort tot de Republiek Indonesië, en heet officieel Kalimantan.

De grootste oppervlakte in het noorden van het eiland behoort tot Maleisië. Dit Oost-Maleisië bestaat uit Sabah, het noordelijke deel van het eiland, en Sarawak, dat in het noordwesten ligt. Sabah en Sarawak worden gezamenlijk ook wel Maleisisch Borneo genoemd.

Ten noordwesten van het eiland ligt de Zuid-Chinese Zee, ten noordoosten de Suluzee, ten oosten de Celebeszee, ten zuidoosten de Straat Makassar ten zuiden de Javazee en ten slotte ten zuidwesten de Straat Karimata.

Natuur

Ooit was heel Borneo bedekt met tropisch regenwoud. Sinds de jaren 60 echter, is bos in een ongekend tempo gekapt.Vooral het laaglandregenwoud, de meest soortenrijke wouden, heeft het het meest te verduren gehad, waardoor er nu slechts kleine stukken ongerept laaglandregenwoud over zijn gebleven, voornamelijk in de nationale parken in Borneo. Vanaf 1980 is 80 % van het primaire woud in Borneo verdwenen, dit cijfer ligt nog hoger voor het laagland regenwoud op Borneo, het woud met de meeste biodiversiteit. Het grootste gedeelte van Borneo is momenteel gedegradeerd door houtkap en/of platgebrand voor palmolie plantages. Bovendien maakt houtkap het bos extra gevoelig voor branden. Zo ging in 1997 en 1998, tijdens de El Ninõ 120.000 km2 bos in vlammen op. Dit zorgde voor 40 % van de globale uitstoot van CO2 in dat jaar, en bovendien zorgde de rook en smog voor miljarden euro's aan schade op in omringende landen. Enkele bekende parken in Borneo zijn Danum Valley en Imbak Canyon.

Flora

De bossen van Borneo bevatten zeer veel soorten. Doordat er jaarlijks meer dan 2500 mm regen valt, is de diversiteit aan flora zeer groot. Eén hectare primair laaglandregenwoud in Borneo kan wel 300 soorten bomen bevatten, terwijl heel Engeland "slechts" 25 soorten bevat. Borneo kent 15.000 plantensoorten, en waarschijnlijk ook vele onontdekte plantensoorten. De laaglanden worden gedomineerd door de dipterocarp bomen, een familie bomen bestaande uit honderden soorten. Deze bomen zijn ook zeer gewild voor hun hardhout. De dipterocarp bomen zijn de grootste regenwoud bomen ter wereld. Sommigen kunnen wel 90 meter worden.

Fauna

Onder andere de Borneodwergolifant, de Sumatraanse neushoorn, de nevelluipaard en de orang-oetan hebben hier hun leefgebied in een van de rijkste natuurgebieden in de wereld.

Op 19 december 2006 werd bekendgemaakt dat onderzoekers in 2006 meer dan vijftig nieuwe dieren en planten op dit eiland hadden ontdekt, aldus het Wereld Natuur Fonds. Het bleek om dertig vissoorten, twee soorten boomkikkers, zestien gemberplanten, drie boomsoorten en een plantensoort met grote bladeren te gaan. Doordat het merendeel van de dieren in tropisch regenwoud in het bladerdak leeft, en het bladerdak één van de minst ontdekte ecosystemen zijn - we weten nog meer van de oppervlakte van de maan dan van deze leefomgeving - zullen er waarschijnlijk nog steeds soorten ontdekt worden.

Klimaat

Het eiland heeft een tropisch klimaat. Borneo kent geen seizoenen, en heeft zeer veel regenval, verspreid over het hele jaar. Hoewel Borneo een officieel nat en droog seizoen kent, regent het gewoon het hele jaar door.

Bron: Wikipedia